Gesprek

Vanavond is mijn vader langs geweest. Om even te praten over wat er gebeurd is en hoe dat voelt voor ons. En ook hoe mijn ouders er destijds zelf in gestaan hebben. Zo moesten zij nog naar Londen 25 jaar geleden om hun kinderen (wij dus) te laten testen op hemofilie. Dat deden ze toen nog niet in Nederland. Mijn vader wist niet meer precies wat de methode was, maar het kwam nu niet meer voor. Mijn moeder heeft 2 miskramen gehad en 1 kindje dat met 28 weken is geboren en 1 dag heeft geleefd (de overlevingskansen waren toen natuurlijk nog nihil met 28 weken). Maar goed, het feit dat mijn moeder dus 2 keer (eigenlijk 3 keer) een miskraam heeft gehad door een ingreep is toch eigenlijk schrikbarend.

Mijn vader vertelde dat het voor hen destijds ook heel erg moeilijk was om zwanger te worden. Ook omdat zij dus zo'n risico liepen. De kans op een ziek kindje is 1 op 4, dus 25 procent. Dat is natuurlijk een hele hoge kans, vandaar dat hemofilie ook goed gekeurd is voor embryoselectie.
Zij hebben ook erg veel angsten gekend en mijn tantes (allemaal draagster) ook allemaal.

Met de dag besef ik wat voor wonder onze zoon is geweest. Hij had gewoon 50 procent kans om ziek te zijn. En hij is gezond. Wat nou als hij hemofilie had gehad, hij is met de verlostang gehaald. Dan had hij waarschijnlijk een bloeding in de hersenen gehad en dan had hij hier of niet rond gelopen of zwaar gehandicapt rond gelopen. Wat een enorme misser zou dat zijn geweest, wat een enorme fout van het ziekenhuis dat ze ons met hem tot over de 40 weken hebben laten doorlopen. Dat mocht niet eens volgens de kinderarts. Wat als, wat als.. Ben blij dat alles goed gegaan is, het is oprecht een wonder.

Dat gesprek heeft me wel weer iets meer met beide benen op de grond gezet. Oké, het is nu duidelijk dat zwanger worden voor ons een issue is en dat ik nooit onbezorgd zwanger kan worden zoals andere mensen. Dit moet ik leren accepteren en beseffen dat ik met mijn zoon al zoveel geluk heb gehad. Nu mijn best doen om een tweede kindje ook gezond op de wereld te helpen. Whatever it takes.

Veel om over na te denken. Ik had van te voren niet gedacht dat ik het zo moeilijk zou vinden.