Zo'n dag als vandaag..

Op zo'n dag als vandaag -als ik erg veel bijwerkingen heb- vraag ik me af waarom ik zo'n sterke kinderwens heb voor een tweede kindje. Waarom kan ik niet gewoon voelen dat een gezin met z'n 3en ook compleet is? Herkent iemand dat gevoel? Mijn droom was eigenlijk altijd om meerdere kinderen te krijgen, een groot gezin. Als het financieel zou kunnen, het liefst 4 kinderen. Man denkt er precies zo over. Jammer dat het zo moeilijk moet gaan en dat je er zo voor moet vechten. Dat er zoveel vrouwen zijn die er voor moeten vechten en dat er aan de andere kant ook zoveel vrouwen zijn die letterlijk in een wip zwanger zijn. Die zich geen zorgen hoeven te maken over een erfelijke ziekte die hen achter volgt of verminderde vruchtbaarheid. Op dit soort dagen voelt dat oneerlijk.

Een paar dagen terug las ik dat een 'kennis' van mij die ook bezig is met embryoselectie moest stoppen met haar 2e poging, omdat er borstkanker was geconstateerd. Zij is draagster van het borstkankergen. Erg van geschrokken en ik hoop zo dat haar kinderwens alsnog in de toekomst uit kan komen.. Maar op hetzelfde moment ben ik 'blij' dat  het bij ons 'maar' hemofilie is. Als jullie snappen wat ik bedoel.

En dat is eigenlijk te gek. Dat je je uberhaupt zorgen moet maken om zulke zaken, dat het leven niet altijd mooi is. Heel vaak niet zelfs. Dat je niet zorgeloos zwanger kan worden. Op zulke momenten besef je je wat een wonder het is om een gezond leven te wereld mag brengen, een wonder wat zoveel mensen als vanzelfsprekend beschouwen. Erg eigenlijk.

Op bepaalde momenten ben ik echt bang. Wat als het niet lukt en wat als het ook niet lukt bij een 3e poging? Ik weet dat ik niet te ver vooruit moet kijken, maar ik ben wel echt bang. Bang om een keuze te moeten maken. Bang voor weer een teleurstelling.