Het ene moment denk ik: ''Joh, we gaan er gewoon weer voor. April is er zo''. Dat is mijn verstand speaking. Maar dat gevoel van mij roept toch echt heel iets anders. Die roept dat ze niet meer wil en dat het zo zwaar is. En waarom al die ellende door gaan, want het kan immers ook goed gaan. Kijk maar naar je zoon.
Had niet gedacht zoveel last te hebben van een suffe ongesteldheid. Ze hadden me wel gewaarschuwd dat het een heel heftig traject is, maar ergens beredeneer je dat toch niet zo. Oké, ik word ongesteld. K*t en klote, maar daarna moet je weer door. Maar ik weet even niet hoe ik door moet qua gevoel.
Ik snap ook niet waarom ik er zo'n last van heb. Ik wist dat er maar 30 procent kans was dat het op een zwangerschap uit liep. Maar toch voel ik me flink ellendig. Zo heb ik me nog niet gevoeld.
Misschien was het 'makkelijker' geweest als ik geen keuze had. Als ik gewoon moest dealen met een bepaalde stap.
Ik hoop dat het gevoel snel minder wordt, want ik weet echt niet wat ik met mezelf aan moet op het moment.
Tjonge wat lijkt me dat een heftig innerlijk conflict zeg! Het lijkt me heel moeilijk om in zo'n traject goed bij jezelf te blijven en goed te blijven voelen wat goed voelt en wat niet. Zeker om dat diepe verlangens en hormonen ook nog eens een duitje in het zakje 'voelen wat goed voelt' doen, wat het vast erg verwarrend maakt! En ook maakt dat je niet op ieder moment kunt toetsen hoe het voor je voelt omdat het gewoon een niet-reeele gevoelsituatie is op veel momenten!
BeantwoordenVerwijderenPoeh! wat kan ik zeggen?! Sterkte en liefde gewenst! groetjes Mareille